Historia coachingu
expertise

Pochodzenie angielskiego słowa coach jest tyleż interesujące, co zaskakujące. Pochodzi ono od francuskiego słowa coche, które z kolei wzięło początek od nazwy węgierskiego miasteczka Kòcs, gdzie w XVI wieku skonstruowano pierwszą furę (wóz). Wkrótce rzeczownik stał się czasownikiem i woźnice, którzy zajmowali się przewożeniem ludzi, zaczęli określać swoje zajęcie jako coaching. Wkrótce, wskutek jednego z tych dziwnych procesów językowych, słowem tym zaczęto opisywać pracę nauczycieli, którzy przygotowywali dzieci i młodzież do egzaminów. W sporcie słowo coach weszło do użycia dopiero pod koniec XIX wieku, gdy studenci z uczelni amerykańskich zaczęli korzystać z pomocy trenerów (coachów), którzy pomagali im osiągnąć sukces. Początki pojęcia coaching w dzisiejszym rozumieniu zawdzięczamy tenisiście, Timowi Gallweyowi. W 1974 r. ukazała się znacząca książka jego autorstwa zatytułowana The Inner Game of Tennis. To w niej podzielił się ze światem swym rewolucyjnym poglądem, iż najlepszym sposobem pomocy w osiągnięciu sukcesu nie jest dawanie rad, ale zadawanie odpowiednich pytań, które pomogą graczowi korzystać z własnego doświadczenia. Dziś tak właśnie rozumiemy coaching. Wkrótce odkryto, że najlepsi trenerzy często nie byli wcześniej związani z dyscypliną sportu, której teraz uczyli. Byli więc czymś więcej niż trenerami- byli coachami.

Biznes bardzo szybko zainteresował się coachingiem i jeden z uczniów Gallweya, Sir John Whitmore, spopularyzował to pojęcie w Europie, wydając książkę Coaching for Performance (1992 r.). Jednak coaching stał się uznaną metodą dopiero wraz z powstaniem w 1992 r. Coach University, którego założycielem był Thomas Leonard, doradca finansowy z San Francisco. Spowodowało to powstanie wielu szkół coaching w Stanach Zjednoczonych i na całym świecie. Badania przeprowadzone w 2004 r. przez Chartered Institute of Personnel and Development (CIPD) dowiodły, iż w Stanach Zjednoczonych coaching jest wykorzystywany przez 79% firm.

Model Co-Active Coaching

Metoda ta opiera się na czterech podstawach:

1. Klient jest z natury osobą kreatywną, pełną pomysłów i w pełni ukształtowaną.
2. Coaching obejmuje całe życie klienta.
3. Klient jest autorem planu działania.
4. Relacje między coachem a klientem określić można mianem sojuszu.

Coaching dyrektywny (directive) i wspierający (non-directive)

Coaching można podzielić na dyrektywny (ang. directive), w którym coach spełnia rolę eksperta
I wyszukuje rozwiązania problemów zgłaszanych przez klienta, oraz wspierający – niedyrektywny (ang. non-directive), w którym zadaniem coacha jest pomóc klientowi w znalezieniu własnych rozwiązań.
dyrektywy

W przypadku coachingu wspierającego większa odpowiedzialność spoczywa na kliencie niż na coachu. Coaching wspierający sprawia, iż klient czuje się bardziej zaradny i pewny siebie. Ma odczucie, że w przyszłości będzie potrafił sam znaleźć rozwiązanie i innych problemów.

Źródło: "Coaching" Amanda Vickers, Steve Bavister
 

 

Tools

What else ?

Community

  •  
  • lien_linkedin lien_twitter